Niebo, wiatr, słodka woda i glina
Czworo, których teologia sumeryjska stawia zwykle najwyżej — An (tu: Anu), niebo; Enlil, którego słowo rozstrzyga; Enki, słodka woda pod ziemią; Ninhursag, kamieniste wzgórza. W micie Enki i Ninmah nosi ona inne ze swoich imion i spiera się z Enkim o to, jak ze szczypty gliny lepi się ludzi.
Kraina poniżej i droga do niej
Zejście Inanny zachowało się w przekazie sumeryjskim i w istotnie odmiennym akadyjskim; Nergal dociera do domu Ereshkigal osobną opowieścią, która sama przetrwała w dwóch niepodobnych do siebie redakcjach. Lilith stoi tu wyłącznie jako lilītu z tabliczek — rodzaj nocnej demonicy, której bano się w domu, nigdy królowa czegokolwiek.
Księżyc, sąd i świat ułożony na nowo
Dwie warstwy obok siebie. Księżyc i sędzia-słońce są starzy i sumeryjscy, nazwani tu w dwóch systemach: Nanna to imię sumeryjskie (akadyjskie Sîn), Szamasz — akadyjskie (sumeryjskie Utu). Rylec Nabu i rozcięcie Tiamat przez Marduka wpisują się w znacznie późniejsze roszczenia Babilonu do kosmosu — a Tiamat żyje w tym poemacie, nie w żadnym znanym kulcie.
