Zarys tradycji
Nabu to mezopotamski bóg pisma, nauki i mądrości. Szczególną pozycję zyskał w Babilonii i Asyrii, gdzie czcili go władcy i pisarze. Jego znakiem był rylec — niewielkie narzędzie, które pozwalało zachować imię, modlitwę lub królewski rozkaz.
Opowieści i ich tło
Krótkie opowieści i objaśnienia. Źródła znajdziesz poniżej.
Główna świątynia Nabu znajdowała się w Borsippie, niedaleko Babilonu, i nosiła nazwę Ezida. Zwykle tłumaczy się ją jako „Prawdziwy Dom”. Miasto pozostawało blisko związane ze swoim bogiem przez stulecia.
W tradycji babilońskiej Nabu jest synem Marduka. Podczas obchodów Nowego Roku jego posąg podróżował z Borsippy do Babilonu. Sąsiednie miasta łączyła w ten sposób wspólna uroczysta wędrówka.
W sztuce Nabu mógł być oznaczany przez rylec o klinowym zakończeniu. Pisarze odciskali nim znaki w glinie, a potem pozostawiali tabliczki do wyschnięcia. Symbol boga należał do codziennej pracy ich rąk.
W asyryjskim Kalhu Nabu również miał świątynię zwaną Ezidą. Znalezione tam tabliczki pokazują bliski związek jego kultu z pracą uczonych służących na dworze.
Źródła i status redakcyjny
Źródła wykorzystane w tym wpisie:
