Inanna i Siedem Bram

Zdecydowała się na Wielki Dół

Z wielkiego nieba Inanna zdecydowała się na wielki dół. Opuściła swoje świątynie i urzędy, jeden po drugim, i przygotowała się na drogę do podziemi rządzonych przez jej starszą siostrę Ereshkigal. Umieściła koronę otwartego kraju na swojej głowie, korale z lapis na szyi, złoty pierścień na ręce i szatę królewskości na swoim ciele. Niosła pręt mierniczy i linę, które oznaczały jej autorytet.

Wiersz mówi, że Inanna poszła, aby obserwować obrzędy pogrzebowe dla męża Ereshkigal. Pokazuje również, że przybyła ze wszystkimi swoimi mocami i zajęła tron swojej siostry. Jej cel nie jest prosty, a starożytny tekst nie prosi nas, abyśmy go uczynili niewinnym.

Przed zejściem Inanna starannie przemówiła do swojej minister Ninshubur. Jeśli nie wróci po trzech dniach i trzech nocach, Ninshubur miała lamentować za nią, bić w bęben w sanktuariach i szukać pomocy u wielkich bogów. Inanna wymieniła ścieżkę, która miała prowadzić w końcu do mądrego Enki, który znał roślinę i wodę życia.

Prawo siedmiu bram

W pałacu zwanym Ganzer, Inanna uderzyła w zewnętrzne drzwi i zażądała wejścia. Neti, strażnik bram, zapytał, dlaczego wybrała drogę, z której podróżnik nie wraca. Przekazał jej odpowiedź Ereshkigal, która nakazała zaryglować siedem bram i otworzyć je jedna po drugiej.

Przy pierwszej bramie zdjęto koronę Inanny. Przy drugiej, małe korale z lapis opuściły jej szyję. Przy trzeciej i czwartej zabrano ozdoby jej piersi. Przy piątej zniknął złoty pierścień; przy szóstej, pręt mierniczy i lina; przy siódmej, szata królewskości.

Za każdym razem Inanna pytała, co to oznacza. Za każdym razem odpowiedź brzmiała: obrzędy podziemi są spełniane, a ona nie może przeciwko nim mówić. Ranga nie mogła skrócić drogi. Piękno nie mogło otworzyć dwóch bram naraz. Kiedy Inanna weszła do sali tronowej, żaden widoczny znak niebiańskiego autorytetu nie pozostał na niej.

Trzy dni i trzy noce

Inanna sprawiła, że Ereshkigal wstała i usiadła na tronie Wielkiego Dołu. Wtedy siedmiu sędziów skierowało na nią spojrzenie śmierci. Życie opuściło Inannę, a jej ciało zostało umieszczone na haku. Przez trzy dni i trzy noce nie wracała.

Ninshubur pamiętała każde polecenie. Opłakiwała, założyła jedną skromną szatę i chodziła od sanktuarium do sanktuarium. Enlil nie interweniował. Nanna nie interweniowała. Mówili, że mocy podziemi nie można było zabrać bez pozostania tam.

W końcu Ninshubur dotarła do Enki. Był zaniepokojony o Inannę. Z brudu spod swoich paznokci stworzył dwa małe istoty, gala-tura i kur-jara, i powierzył im wodę życia i roślinę życia. Nauczył ich przechodzić przez bramy jak muchy przemykające przez zawias.

Odpowiedź na krzyk

Znaleźli Ereshkigal w cierpieniu. Kiedy wołała o swoje serce, małe istoty odpowiadały, że jej serce jest zaniepokojone. Kiedy wołała o swoje ciało, odpowiadały, że jej ciało jest zaniepokojone. Nie nakazywali jej zakończyć żalu ani go wyjaśniać. Spotykali każdy krzyk z uznaniem.

Ereshkigal zaoferowała im rzekę wody i pole zboża, ale poprosili tylko o ciało na haku. Kiedy zostało im dane, jeden posypał rośliną życia, a drugi wodą życia. Inanna powstała.

Jednak prawo Wielkiego Dołu nie zniknęło. Nikt nie wracał bez śladu. Sędziowie wymagali, aby Inanna dostarczyła kogoś innego na swoje miejsce, a istoty, które nie znały ani jedzenia, ani odpoczynku, podążały za nią w górę, aby znaleźć substytut.

Koszt powrotu

Przy bramie Ninshubur padła do stóp Inanny, wciąż ubrana w kurz z opłakiwania. Naśladowcy chcieli ją zabrać, ale Inanna odmówiła: Ninshubur pamiętała, lamentowała i znalazła drogę do pomocy. Inanna oszczędziła także dwoje innych, którzy przywitali ją w żalu.

Potem znalazła Dumuzida, swojego męża, siedzącego wspaniale i ubranego w piękne szaty. Wiersz daje nam jej gniew, zanim daje nam wyjaśnienie. Inanna oddała go. Dumuzid uciekł i płakał; zachowane wersy rozpadają się wokół jego pojmania, późniejszego żalu Inanny i poszukiwań, które następują. Blisko uszkodzonego zakończenia, Dumuzid i jego siostra wydają się dzielić czas wymagany poniżej między sobą.

To nie jest powrót, który przywraca poranek dokładnie takim, jakim był. Inanna wraca przez siedem bram, ale śmierć, lojalność, gniew i wymiana podróżują z nią. Stary wiersz kończy się pochwałą Ereshkigal, królowej miejsca, którego żadna moc nie może po prostu wymazać.

Nie musisz już dziś zstępować dalej. Zostaw siedem bram wewnątrz ich opowieści. Niech Ninshubur trzyma swoją wierną straż, a niech dwaj mali słuchacze odpowiadają na smutek bez strachu. Droga powrotna jest niedokończona, ale tutaj, nad ziemią, możesz odpocząć bez targowania się o świt.