Zarys tradycji
Szamasz, po sumeryjsku Utu, jest mezopotamskim bogiem słońca. Ponieważ słońce przemierza cały świat, jest też świadkiem ludzkich czynów i bogiem sprawiedliwości. Proszono go, by ujawniał ukrytą krzywdę i pomagał wydawać uczciwe rozstrzygnięcia.
Opowieści i ich tło
Krótkie opowieści i objaśnienia. Źródła znajdziesz poniżej.
Znany wizerunek ukazuje boga słońca wychodzącego spomiędzy gór, z promieniami przy ramionach. Początek dnia staje się przybyciem boskiego świadka, którego światło dociera do zamieszkanego świata.
Na słynnej steli z prawami Hammurabiego król stoi przed siedzącym Szamaszem. Scena łączy królewską sprawiedliwość z boskim autorytetem. Nie przedstawia jednak boga dyktującego każde prawo słowo po słowie.
W Eposie o Gilgameszu Szamasz pomaga bohaterowi i Enkidu podczas wyprawy do Lasu Cedrowego. Jego wiatry wkraczają do walki z Humbabą. Bóg słońca staje się aktywnym uczestnikiem wydarzeń.
Sippar i Larsa były ważnymi ośrodkami jego kultu. W obu znajdowała się świątynia Ebabbar, czyli „Biały Dom”. Ten sam bóg mógł należeć do odrębnych lokalnych wspólnot i ich tradycji.
Źródła i status redakcyjny
Źródła wykorzystane w tym wpisie:
