Tiamat
pierwotne morze babilońskiej opowieści o stworzeniu
Zarys tradycji
Tiamat to pierwotne morze w babilońskim poemacie o stworzeniu Enuma elisz. Na początku jej wody mieszają się z wodami Apsu i rodzą się kolejne pokolenia bogów. Później staje się przeciwniczką Marduka. To jedna konkretna opowieść, a nie wspólny mit całej Mezopotamii.
Opowieści i ich tło
Krótkie opowieści i objaśnienia. Źródła znajdziesz poniżej.
Zanim niebo i ziemia otrzymają imiona, poemat przedstawia razem Tiamat i Apsu. Początek to woda i narodziny bogów — jeszcze przed miastami, świątyniami i znajomym światem.
Gdy Apsu zamierza zniszczyć hałaśliwych młodszych bogów, Tiamat początkowo protestuje. Jej późniejsza wrogość wynika z kolejnych wydarzeń. Nie jest od początku zwyczajnym wrogiem wszystkiego, co żyje.
Po śmierci Apsu Tiamat szykuje się do wojny i powierza Kingu dowodzenie swoimi siłami. Marduk zgadza się stawić jej czoła, gdy pozostali bogowie nadają mu najwyższą władzę.
Marduk pokonuje Tiamat i z jej ciała tworzy uporządkowany świat. Poemat łączy stworzenie z gwałtownym konfliktem bogów. Nie należy zastępować go pokojowym porozumieniem, którego dawna opowieść nie opisuje.
Źródła i status redakcyjny
Źródła wykorzystane w tym wpisie:
