Zarys tradycji
Anu, po sumeryjsku An, jest wielkim mezopotamskim bogiem nieba i przodkiem wielu boskich rodzin. Jego imię należy do języka, którym nazywano samo niebo. Często oznacza najwyższą władzę, nawet gdy w zachowanych opowieściach pierwsze role grają inni bogowie.
Opowieści i ich tło
Krótkie opowieści i objaśnienia. Źródła znajdziesz poniżej.
Sumeryjskie imię An oznacza także „niebo”. W piśmie klinowym ten sam znak mógł oznaczać boskość imienia. Pismo i widoczne niebiosa spotykają się więc w jednym z najstarszych imion bogów.
Uruk było ważnym ośrodkiem kultu Anu. W późniejszych stuleciach jego kult ponownie zyskał tam znaczenie. Pozycja bardzo starego bóstwa mogła się zmieniać, nie tylko stopniowo zanikać.
W historii Adapy człowiek zostaje wezwany przed Anu po złamaniu skrzydła Wiatru Południowego. Rady Ei wpływają na jego zachowanie w niebie, a propozycja jedzenia i picia staje się punktem zwrotnym.
W Eposie o Gilgameszu Isztar prosi Anu o Byka Niebiańskiego, gdy Gilgamesz ją odrzuca. Najwyższa władza istnieje tu wewnątrz boskiej rodziny, której członkowie spierają się, targują i stawiają żądania.
Źródła i status redakcyjny
Źródła wykorzystane w tym wpisie:
