Zwrócił myśli ku miastu swojego ojca

Księżyc miał ojca, a ojciec mieszkał w górze rzeki. W starym sumeryjskim poemacie bóg księżyca nazywa się Nanna, a także Suen, a także Aszimbabbar. Zwrócił myśli ku miastu swojej matki i swojego ojca, a potem sam to powiedział, przez osiem wersów. Wyruszę do mojego ojca Enlila. Wyruszę do mojej matki Ninlil. To powtórzenie nie jest wypełniaczem. To decyzja trzymana mocno.

Miastem tym było Nibru, które późniejsze wieki nazwały Nippur, a on wychwalał je, zanim wyruszył z domu: lśniące miasto, czyste miejsce, gdzie palmy rosły, zanim istniał Dilmun. Sześć wersów urywa się w środku tej pochwały, a to, co wraca, to jedno wyrażenie, cztery razy: bardzo wielkie.

Barka z dalekich stron

Nie wyruszył po prostu w drogę. Budował. Posłał ludzi do Tummal po trzcinę na barkę, do abzu po smołę, do lasów Ebli po deski na poszycie. Gdy łódź spoczęła na wodzie, nie przewiozła jeszcze niczego, a już była pełna dalekich stron.

Między drewnem a ładunkiem brakuje sześćdziesięciu kilku wersów tabliczki, więc nigdy nie widzimy gotowej łodzi. To, co wraca, to głos mówiący: jestem Nanna-Suen, pójdę do domu Enlila — a potem lista. Byki, tuczone owce, jeżozwierze, długoogoniaste szczury zaroślowe, karpie, kosze jaj, stara trzcina i świeża trzcina. Sześćset owiec przywiedzionych do wykotu, sześćset kóz do okocenia, sześćset krów do wycielenia. Każdy wers kończy się tak samo: dla domu Enlila.

Idę do Nibru

Potem rzeka. Każdy postój nazwany jest dwoma miastami, między którymi leży: jednym przed łodzią, jednym za nią. Urim, miasto, które nazywamy Ur, leży z tyłu przy pierwszej przystani i coraz dalej z tyłu przy każdej następnej. Przed łodzią leżało Enegir, a Ningirida wyniosła z domu to, czego z domu wynosić się nie powinno. Witaj, witaj, witaj, o łodzi.

Rozłożyła mąkę przed barką i rozsypała otręby, a u jej stóp stała przykryta kadź z brązu. Niech masło klarowane, syrop i wino obfitują w twoim wnętrzu, powiedziała, a karpie niech radują się u twojego dziobu. Nic z tego, co przynosi, nie jest podstępem. Na tym polega trudność tego poematu. Odmowa, kiedy nadchodzi, nie jest nawet jego: poemat wkłada ją w usta łodzi. Ale łódź nie oddała jej swojego ładunku: idę do Nibru.

W Unug, później zwanym Uruk, była to Inanna, jego córka, i powitała barkę jako łódź mojego ojca. Łódź nie oddała jej swojego ładunku. Poemat nie podaje ani powodu, ani wyrzutu, tylko kształt: córka z pełnymi rękami na brzegu i ojciec, który już przepływa obok.

W Tummal, przy ostatniej przystani przed Nibru, była to piękna Ninlil, jego własna matka, witająca łódź książęcego syna. Trzcinę, z której zbudowano jego barkę, przywieziono z Tummal. Ofiarowała to, co ofiarowały pozostałe, a łódź odpowiedziała jak wcześniej. Pięć przystani, pięć powitań i za każdym razem to samo krótkie zdanie, aż przestaje ono brzmieć jak plan, a zaczyna brzmieć jak coś trzymanego obiema rękami.

Otwórz dom, Kalkalu

Przy Lśniącym Nabrzeżu, nabrzeżu Enlila, Nanna-Suen w końcu przycumował łódź. Podszedł do domu swojego ojca i zawołał do odźwiernego. Otwórz dom, odźwierny. Otwórz dom, Kalkalu. Stróżu, kluczniku, otwórz dom.

Wołał dalej. Odczytał cały spis ładunku i po każdej pozycji mówił to samo: odźwierny, otwórz dom. Potem ofiarował mu to, co było na dziobie, jako dar pierwszy, a to, co na rufie, jako ostatni. Radując się, odźwierny radując się, odźwierny radując się otworzył dom. Poemat powtarza to słowo trzy razy, bo wreszcie jest coś do powtórzenia, co nie jest odmową.

O co poprosił dla Urim

Enlil ucieszył się z darów i postawił chleb przed synem. Dajcie słodkie ciastka mojemu malcowi, który jada słodkie ciastka, powiedział. Dajcie słodkie ciastka mojemu Nannie, który uwielbia jeść słodkie ciastka. Nakarmił go tak, jak karmi się kogoś, kto przebył długą drogę, żeby usiąść.

Suen powiedział, że jest syty. Potem poprosił, a refren się odwrócił: każda przystań w drodze w górę rzeki kończyła się na Nibru, a każda z jego ośmiu próśb kończy się domem. W rzece daj mi karpiowy przybór wód — chcę wyruszyć do Urim. Na polach — nakrapiany jęczmień. Na mokradłach — karpie. W trzcinowiskach — starą trzcinę i świeżą trzcinę. W lasach — koziorożca i dzikiego barana. Na wysokiej równinie — drzewo maszgurum. W sadach — syrop i wino. W pałacu — długie życie.

Ojciec dał mu to wszystko, a po każdym darze poemat mówi to samo: i wyruszył do Urim. Przypłynął w górę rzeki, nie oddawszy niczego, a wraca w dół, wioząc wszystko, po co przybył.

Nie musisz dziś w nocy dotrzeć na miejsce. Barka jest przycumowana przy nabrzeżu, drzwi są otwarte, proszenie się skończyło, a odpowiedź brzmiała: tak. Niech rzeka poniesie światło z powrotem w dół bez ciebie. To, ku czemu podróżujesz, wciąż tam będzie rano.