Zarys tradycji
Śiwa jest jednym z głównych bóstw hinduizmu. Bywa medytującym ascetą, członkiem rodziny u boku Parwati oraz Nataradżą, panem tańca. Jego kultu nie da się sprowadzić do niszczenia. Opowieści i obrazy dotyczą także tworzenia, ochrony, łaski i wyzwolenia.
Opowieści i ich tło
Krótkie opowieści i objaśnienia. Źródła znajdziesz poniżej.
Jako Nataradża Śiwa tańczy w kręgu płomieni. Jedna ręka trzyma mały bębenek, inna ogień, a uniesiona dłoń zapewnia o ochronie. W jednej zrównoważonej postaci spotykają się ruch i spokój.
Gdy Ganges zstępuje z nieba, Śiwa przyjmuje rzekę w swoje splątane włosy. Jej pęd łagodnieje w kosmykach, zanim woda dotrze na ziemię.
Wizerunki często ukazują Śiwę z Parwati i ich dziećmi, Ganeśą oraz Kartikeją. Rodzinna scena istnieje obok samotnych postaci ascety: bóg ma zarówno dom, jak i górskie odosobnienie.
W wielu świątyniach Śiwę czci się w postaci lingi. Ta święta forma należy do codziennych ofiar i wielowiekowej tradycji kultu, obok postaci ludzkiej znanej z obrazów i rzeźb.
Źródła i status redakcyjny
Źródła wykorzystane w tym wpisie:
