Noc i jej dzieci
W Teogonii Hezjoda Noc rodzi Sen, Śmierć i plemię marzeń sennych, bez wskazania ojca. Morpheus jest wyjątkiem: to syn Snu, nie Nocy, po raz pierwszy nazwany w zachowanym tekście łacińskim przez Owidiusza — późny przybysz do starszej rodziny.
Przewoźnik, przewodnik i droga w dół
Czworo spotykanych w drodze na dół: milczące wiosło, bóg odprowadzający dusze, bogini rozstaju trzech dróg i królowa, która schodzi i wraca — na jedną trzecią roku w homeryckim Hymnie do Demeter, na połowę w późniejszych przekazach.
Czas, pamięć i powrót
Tytana Kronosa zlano z Chronosem, czasem samym, dopiero u późniejszych pisarzy — Kronos Hezjoda nie jest takim bogiem. Mnemosyne jest pamięcią, z której rodzą się Muzy. Obok nich ubywanie i przybywanie księżyca, wąż pożerający własny ogon i ognisty ptak, którego — jak twierdzi Herodot — opisali mu kapłani z Heliopolis.
