Zarys tradycji
Ehecatl jest bogiem wiatru w religii Nahua, często pojmowanym jako postać Quetzalcoatla. Wiąże się z ruchem powietrza, nadejściem deszczu i początkiem słonecznej wędrówki. Wysunięta maska na ustach oraz zaokrąglony kształt wielu świątyń pozwalają rozpoznać go w sztuce i architekturze.
Opowieści i ich tło
Krótkie opowieści i objaśnienia. Źródła znajdziesz poniżej.
Gdy nowo stworzone słońce i księżyc pozostają nieruchome, Ehecatl dmucha i wprawia je w ruch. W tej opowieści o stworzeniu wiatr porusza niebo, które ma już światło, lecz nie zna jeszcze codziennej wędrówki.
Wizerunki często ukazują Ehecatla z wysuniętą czerwoną maską ustną. Kształt przypominający dziób zwraca uwagę na oddech i dmuchanie. Ta cecha odróżnia jego ludzką postać od upierzonego węża Quetzalcoatla.
Wiele świątyń związanych z Ehecatlem ma plan kolisty lub zaokrąglony. Pozostałości archeologiczne w mieście Meksyk zachowują tę tradycję pośród współczesnej zabudowy, nadając bogu wiatru bardzo konkretne miejsce.
Wiatr może poprzedzać deszcz, dlatego o Ehecatlu mówi się, że oczyszcza mu drogę. Jego związek z deszczem dotyczy pogody ważnej dla pól i osad, a także pierwszego poruszenia niebios.
Źródła i status redakcyjny
Źródła wykorzystane w tym wpisie:
